Σχετικά με την Argalios

Η Argalios είναι μία οικογενειακή οικοτεχνία που δημιουργεί χειροποίητες τσάντες, φακέλους και τσαντάκια στον αργαλειό, με σχέδια και τεχνική που συνδυάζουν την ελληνική παράδοση με το σύγχρονο πολιτισμό.

Όλα ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα του 2011 στο σπίτι του Ηλία και της Κατερίνας Πολίτη, όταν έφεραν έναν παιδικό αργαλειό ως δώρο στα έξι -μικρά τότε- παιδιά τους. Με αφορμή την όρεξη για δημιουργία, το μεράκι για καθετί χειροποίητο, την αγάπη για την παράδοση, αλλά και τις παιδικές μνήμες από τη γιαγιά Κατερίνα που ύφαινε στον αργαλειό στη σκιά των Μετεώρων, η οικογένεια Πολίτη αφιερώθηκε έκτοτε στην αναβίωση των παραδοσιακών τεχνικών του αργαλειού, «ξέθαψε» ελληνικά παραδοσιακά σχέδια από κάθε γωνιά του τόπου και άρχισε να δημιουργεί πρωτότυπες υφαντές τσάντες, φακέλους και τσαντάκια, χειροποίητα από την αρχή ως το τέλος, ιδανικά για δώρα σε άντρες και γυναίκες.

Η ίδρυση της εταιρείας Argalios το 2013 σηματοδότησε την αρχή μίας πολλά υποσχόμενης πορείας, καθώς προσέδωσε στην οικογενειακή οικοτεχνία εξωστρέφεια και προοπτικές για την εκπλήρωση του οράματός της. Διατηρώντας τον απολύτως χειροποίητο χαρακτήρα των υφαντών προϊόντων της, από το αρχικό σχέδιο ως τη συσκευασία, η Argalios κέρδισε την εμπιστοσύνη όλων αυτών που εκτιμούν την ποιότητα και αναγνωρίζουν τον κόπο, τον χρόνο και τη μοναδικότητα του χειροποίητου. Έτσι, η Argalios σύναψε συνεργασίες με εταιρείες εγνωσμένου κύρους και πλέον, εκτός από τα δικά της σχέδια, σχεδιάζει κατά παραγγελία χειροποίητα σουβενίρ και δώρα για ξένους και Έλληνες.

Ιστορίες Αργαλειού

Ο αργαλειός ήταν ανέκαθεν μία οικιακή μηχανή, πάνω στην οποία αναπτύχθηκε από την εποχή του Χαλκού (και του Ομήρου) η τέχνη της υφαντικής και πέρασε από γενιά σε γενιά ως παράδοση. Ο αργαλειός είναι παρών σε μύθους, όπως αυτόν της Πηνελόπης που ύφαινε περιμένοντας τον Οδυσσέα και ξήλωνε για να καθυστερήσει την επιλογή ενός νέου συζύγου από τους Μνηστήρες, αλλά και στην αρχή των παραμυθιών: «Κόκκινη κλωστή δεμένη/ στην ανέμη τυλιγμένη/ Δώσ’ της κλότσο να γυρίσει/ παραμύθι ν’ αρχινίσει…».

Πώς λειτουργεί όμως ο αργαλειός; Και τι είναι τα αντιά, το στημόνι, η ποταμίστρα, το χτένι, τα μιτάρια, η σαΐτα, τα μασούρια και τα ποδαρικά, εκτός από άγνωστες λέξεις;

Από μαλλί… νήμα

Η διαδικασία της μετατροπής του μαλλιού σε νήμα ήταν μια περίπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία. Την περίοδο του καλοκαιριού, κούρευαν τα αιγοπρόβατα και στη συνέχεια, έβραζαν το μαλλί τους, το ξέπλεναν και το στέγνωναν στον ήλιο. Αφού το μαλλί ήταν πια καθαρισμένο, το επεξεργάζονταν στα «λανάρια», εργαλεία ξύλινα με μεταλλικά «δόντια», με σκοπό να ξεχωρίσουν το πιο εκλεκτό μαλλί για το νήμα.

Ακολουθούσε το κλώσιμο ή γνέσιμο για να μετατραπεί το μαλλί σε νήμα, διαδικασία στην οποία κάθε νοικοκυρά ξεδίπλωνε το ταλέντο της στο πόσο λεπτή και ομοιόμορφη έκανε την κλωστή. Το κλώσιμο ή γνέσιμο γινόταν με τη ρόκα και συχνά οι γυναίκες συνδύαζαν την χρονοβόρα αυτή διαδικασία με άλλες δουλειές του σπιτιού ή του χωραφιού, ή απλώς με επισκέψεις και… κουτσομπολιό σε άλλα σπίτια! Τύλιγαν το μαλλί στο αδράχτι, κι όταν αυτό δεν χωρούσε άλλο, το άδειαζαν στο τυλιγάδι για να γίνει κουλούρα και για να περνάει πιο εύκολα στην ανέμη.

Πριν τη βιομηχανική μπογιά, άλλη μια διαδικασία όπου κρινόταν η ικανότητα της νοικοκυράς ήταν το βάψιμο της κλωστής με φυσικά χρώματα. Το πώς θα πετύχει το σωστό τόνο χρησιμοποιώντας φύλλα, λουλούδια και φλοιούς δέντρων!

Το Στήσιμο Του Αργαλειού
Και Από Νήμα… Υφαντό

Μία ακόμα περίπλοκη εργασία είναι το στήσιμο του αργαλειού και κυρίως το πέρασμα του «στημονιού» στον αργαλειό, του νήματος δηλαδή, πάνω στο οποίο γίνεται η ύφανση. Το «στημόνι» τοποθετείται στην «ανέμη», το ξύλινο εργαλείο που ξετυλίγει το νήμα, και με το «ανεμίδι» τυλίγεται στα «καλάμια», που έχουν ήδη τοποθετηθεί πάνω στην «κλουβίστρα». Από τα «καλάμια», το «στημόνι» τυλίγεται σε δύο ξύλα τις «τυλίχτρες», πάνω στις οποίες στηρίζεται το πίσω «αντί» ή «πισαντί». Μετά τοποθετείται το «στημόνι» στα «μιτάρια» και μετά στο «χτένι» και δένεται τελικά στο μπροστινό «αντί» ή «προσταντί». Και όλα αυτά πριν ακόμα ξεκινήσει η υφάντρα να υφαίνει το τελικό σχέδιο.

Στο αργαλειό υφαίνονταν παλαιότερα όλα τα ρούχα, κλινοσκεπάσματα, διακοσμητικά και στρωσίδια του σπιτιού. Ήταν απαραίτητος σε κάθε σπίτι, αλλά ήταν και αφορμή για να αναδείξουν οι νοικοκυρές τα ταλέντα και τις ικανότητές τους. Αποτελούσε ένδειξη αυτάρκειας και οικιακής οικονομίας, αλλά κι ένας τρόπος… «ψυχοθεραπείας»!